سلام

سلام من بر آن در یگانه که ما را صاحب و صاحب زمانه سحرگاهی بر آید همچو خورشید گل دین بر زند از نو جوانه .

چراغ

امیر کاروانم! کی می‏آیی! شه صاحب زمانم کی می‏آیی؟ جهان تاریک شد، از ظلم ظلمت چراغ آسمانم، کی می‏آیی؟

علی ترکی

روز آدینه

ای مژده ظهور روز آدینه، بیا! سرسبز، سراپا همه آیینه، بیا! دیریست غزلها به تو می‏اندیشند ای جانب عشق! ای طمانینه! بیا!

شیرین پیشگاهی

مصدر هر هشت گردون، مبدا هر هفت اختر خالق هر شش جهت، نور دل هر پنج مصدر والی هر چار عنصر، حکمران هر سه دفتر پادشاه هر دو عالم، حجت‏یکتای داور آنکه جودش شهره نه آسمان، بل لا مکان شد مصطفی سیرت، علی فر، فاطمه عصمت، حسن تو هم حسین قدرت، علی زهد و محمد علم و مه‏رو شاه جعفر فیض و کاظم علم و هفتم قبله گیسو هم تقی تقوا، نقی بخشایش و هم عسکری مو مهدی قائم که در وی جمع اوصافی چنان شد پادشاه عسکری طلعت، نقی حشمت، تقی فر بوالحسن فرمان و موسی قدرت و تقدیر جعفر علم باقر، زهد سجاد و حسینی تاج افسر مجتبی حکم و رضیه عصمت و دولت چو حیدر مصطفی اوصاف مجلای خداوند جهان شد

امام خمینی قدس‏سره

خورشید من برآی...

دل را ز بیخودی سر از خود رمیدن است جان را هوای از قفس تن پریدن است از بیم مرگ نیست که سر داده‏ام فغان بانگ جرس ز شوق به منزل رسیدن است دستم نمی‏رسد که دل از سینه بر کنم باری علاج شوق، گریبان دردیدن است شامم سیه‏تر است ز گیسوی سرکشت خورشید من برآی که وقت دمیدن است سوی تو ای خلاصه گلزار زندگی مرغ نگه در آرزوی پر کشیدن است بگرفته آب و رنگ ز فیض حضور تو هر گل در این چمن که سزاوار دیدن است با اهل درد شرح غم خود نمی‏کنم تقدیر قصه دل من ناشنیدن است آن را که لب به جام هوس گشت آشنا روزی «امین‏» سزا لب حسرت گزیدن است

حضرت آیة الله خامنه‏ای 

منبع : پایگاه حوزه